گفت سیگارنکش.....اگردرداموبشنومیگه کبریت بکش

بهترین بهونه ی زندگی باتوام"دوستت ندارم"میدانی چرا؟؟؟چون برایت میمیرم پس توفقط باش بگذارنفس هایت هوایم باشدبگذارعطرلبخندهایت خوشبوکنندهی افکارم باشد.

توفقط باش من نازت راکه هیچ بلکه تمام بدخلقی ها،محل ندادن هارابه قیمت جانم خریدارم.

میدانم قیمت جان من خیلی کم است ولی  توقبول کن....

دیگه خسته شده بودم،هرجاکه میرفتم دنبالم میومد.منتظرفرصت مناسب بودم که کسی نباشه تابهش بگم چرادنبالم میکنه؟؟

تااینکه ازدانشگاه خارج شدم چندقدمی ازدردانشگاه دورنشده بودم که شنیدم صدام میزنه:ببخشیدخانم صارمی،میشه یک لحظه صبرکنید؟

وقتی دیدمش شناختمش،اسمش پیمان صادقیه.دانشجوی ترم بالایی رشته خودم بود.

گفتم:بفرمایید.اقای صادقی چراهرجامیرم دنبالم میاین؟باشناختی که ازتون دارم فکرنمیکنم اهل اینجورکاراباشید!

توچشاش اشک جمع شده بود باسنگ جلوی پاش بازی میکردوبعدبالحنی ازروی ناراحتی گفت:دوستتون مهلا کجاست؟چندوقت پیش ما باهم دوس شدیم البته فکربدنکنیدا،بخداقصدم ازدواجه به خودشم گفتم.

خشکم زده بود.چی میتونستم بگم؟باورم نمیشدمهلاچنین کاری کرده باشه.

بااهی گفتم:هملاچندهفته ای میشه که نامزدکرده.

وبعدبدون هیچ حرفی دورشدم ولی میشندم که باخودش میگفت:شهروخبرکنیدبیان عشقم داره عروس میشه.

به مهلاهمه چیزوگفتم ولی گفت:یه دوستیه ساده بودخودش جدی گرفته بود.

چطوربعضی ازادم هامیتونن با احساسات همدیگه این جوری بازی کنن؟؟؟

شسته بودم رو نیمکت پارک، کلاغ ها را می شمردم تا بیاید. سنگ می انداختم بهشان. می پریدند، دورتر می نشستند. کمی بعد دوباره برمی گشتند، جلوم رژه می رفتند. ساعت از وقتِ قرار گذشت. نیامد. نگران، کلافه، عصبی شدم. شاخه گلی که دستم بود سَرْ خَم کرده داشت می پژمرد.

طاقتم طاق شد. از جام بلند شدم ناراحتیم را خالی کردم سرِ کلاغ ها.

گل را هم انداختم زمین، پاسارَش کردم. گَند زدم بهش. گل برگ هاش کَنده، پخش، لهیده شد. بعد، یقه ی پالتوم را دادم بالا، دست هام را کردم تو جیب هاش، راهم را کشیدم رفتم. نرسیده به درِ پارک، صِداش از پشتِ سر آمد.

صدای تندِ قدم هاش و صِدای نَفَس نَفَس هاش هم.

برنگشتم به رووش. حتی برای دعوا، مُرافعه، قهر. از در خارج شدم. خیابان را به دو گذشتم. هنوز داشت پُشتم می آمد. صدا پاشنه ی چکمه هاش را می شنیدم. می دوید صِدام می کرد.

آن طرفِ خیابان، ایستادم جلو ماشین. هنوز پُشتَ م بِش بود. کلید انداختَ م در را باز کنم، بنشینم، بروم. برای همیشه. باز کرده نکرده، صدای بووق - ترمزی شدید و فریاد - ناله ای کوتاه ریخت تو گوش هام - تو جانم.

تندی برگشتم. دیدمش. پخشِ خیابان شده بود. به روو افتاده بود جلو ماشینی که بِش زده بود و راننده ش هم داشت توو سرِ خودش می زد. سرش خورده بود روو آسفالت، پُکیده بود و خون، راه کشیده بود می رفت سمتِ جوویِ کنارِ خیابان.

ترس خورده - هول دویدم طرفش. بالا سرش ایستادم.

مبهوت.

گیج.

مَنگ.

هاج و واج نِگاش کردم.

تو دستِ چپش بسته ی کوچکی بود. کادو پیچ. محکم چسبیده بودش. نِگام رفت ماند روو آستینِ مانتوش که بالا شده، ساعتَ ش پیدا بود. چهار و پنج دقیقه. نگام برگشت ساعتِ خودم را سُکید.

چهار و چهل و پنج دقیقه!

گیجْ - درب و داغانْ نِگا ساعتِ راننده ی بخت برگشته کردم. چهار و پنج دقیقه بود!!

عجب دنیایی است درست زمانی که نیازداشتم یکی آرام

ولی بالحنی گرم درگوشیم بگوید:من مثل کوه پشتتم،غم

هیچ چیزرانخوردرست همان زمان بودکه همه ی اطرافیانم

مرازیرلگدهایشان له کردن،انگارکه اصلامرانمیدیدند.

ذره ذره ی غرورم،احساسم،شخصیتم شکست ولی همدمی

جزاشک وشب وبالش نداشتم....

چه شب هاکه فقط اشک بودواشک........

چه شب هایی که بی گناه ترازنوزادازهرتهمت بودم ولی همیشه متهم بودم.....

چه شب هایی که التماس میکردم حداقل یک باربه حرف هایم گوش دهیداما......

عجب شب هایی من،تنهایی،اشک،اشکالی ندارد احساس تنهاولگدمال شده ام وقتی قدروارزشت رامیدانندکه نباشی

یعنی زیرفرسخ هاخاک باشی پس تاان زمان فقط صبرکن

سردم بوددیگه نمیتونستم توی این هوای سردو

بارونی منتظرت بمونم.

چندقدمی جلوتررفتم وای خدایاباورم نمیشه این تویی

که بایکی دیگه داری میری؟؟انگارکه دنیاروسرم

خراب شد ولی بهت هیچی نگفتم وفقط ازکنارت گذشتم.

شب بهت اس دادولی توجوابموخیلی سرددادی،دلم

شکست بهت گفتم:میلادترخداچی شده؟

گفتی"هیچی فقط دیگه بهت علاقه ندارم.

گفتم:باشه،ولی فقط بذاربه عنوان خواهروبرادر

بهم اس بدین ومن ببینمت.

ولی گفتی:خانم بروپی زندگیت،چرانمیفهمی دوست

ندارم.

اون شب کلی بهت التماس کردم امااصلافایده ای نداشت

چندمدت گذشت ومن به کمک بهترین دوستم پریاتونستم

توروفراموش کنم.

اماتودوباره اومدی سراغم وگفتی:ترخدانسترن برگرد

پیشم،هیچ کی مث تونمیشه.......

ولی بهت گفتم:

من آغوش کسی رامیخواهم که بوی بی کسی بدهد

نه هرکسی

حالاتوبودی که هی اسرارمیکردی،ولی دیگه من نیستم

توازمن ،عشقم سواستفاده کردی،امیدوارم تاوان روزهای

سیاه وبی امیدم رابدهی.

واینوبدون توعشق بینمان راازبین بردی

اولین باری که دیدمت یادته؟؟؟

دفعه اولی که دیدمت اصلابهت محل ندادم،آخه به

عشقای خیابونی اصلا اعتقادی نداشتم........

ولی بعدازیک مدت،وقتی هرروزبعدازمدرسه نمیدیدمت

دلم میلرزیدنکنه یکدفعه ای اتفاقی براش افتاره باشه؟؟

وقتی که چشام به چشات گره میخوردقلبم به شدت میزد

انگارکه فقط برای تومیتپه.......روزهااین طوری گذشت

ومن هروزبه توعلاقه مندترمیشدم،تاجایی که اگه یک

روزنمیدمت نمیتونستم هیچ کاری کنم.

ولی بعدازیک سال یکدفعه ای گوشیتوخاموش کردی

دیگه جوابمونمیدادی،نمیودی ببینیم دیگه داشتم

افسردگی میگرفتم که یه روزاومده دم مدرسه ام و

پشت سرم بهم گفتی:بپیچ توکوچه......

وقتی باهم رفتیم توکوچه تورودیدم که داشتی گریه میکردی

گفتم:چی شده؟

گفتی:هیچی نپرس،زندگیم...عمرم....بهترین بهونه ی زندگی

هیچی نپرس...

گفتم آخه چرا؟؟؟

اون موقع بودکه گونموبوسیدی واشکات ریخت روصورتم

بعدشم بایک لحن ملتمسانه گفتی:اگه دوسم داری دیگه بهم فکر

نکن.

اینوگفتیودرورشدی.....بدون اینکه بفهمی قلب منوباخودت

بردی......

چندماه پیش که داشتم توی پارک قدم میزدم تورواونورترروی

ویلچردیدم،ازمادرت که چندقدمی ازت دورتربودپرسیدم:

چی شده که پسرتون ویلچری شده؟

مادرت بااهی بلندگفت:پسرم ام اس داره میگن چندوقته دیگه

تمام بدنش ازکارمیفته....

اون موقع بودکه زدم زیره گریه....

آخه چرابه جای من تصمیم گرفتی؟؟توهرجورکه بودی میخواستم

باهت زندگی کنم.....چرا؟؟؟؟

آهای . . . لیلی

به قصه ی خودت برگرد !

اینجا

مجنون به همه ی لیلی ها "محرم" است

برچسب: اهای"لیلی"برگرد, نویسنده: nasim تاريخ: 11 / 11 ساعت: 2:25 PM